Een herinnering bij elkaar rapen

Aan het eind van een leiderschapstraining bij Fokker werd mij gevraagd hoe de reis, die de deelnemers hadden afgelegd, op de slotdag zichtbaar kon worden gemaakt . “Ik wil een boekje maken voor de deelnemers over het afgelopen jaar,” zei de verantwoordelijke manager, “Maar  daar moet dan wel een mooie lijn in.”
“Het maakt niet uit of je een boekje maakt, een filmpje of een verhaal,” zei ik. “Maar jij moet het niet maken, dan moeten ze zelf doen.”

Als iemand me vraagt hoe ik, als storyteller, toch al die teksten kan onthouden antwoord ik meestal: “Ik onthou helemaal geen teksten.” De meeste mensen denken dat ik een grap maak  maar het is echt waar. Ik leer nooit een tekst, ik leer de beelden en de melodie.
Wanneer je iets, dat je in je langetermijngeheugen hebt opgeslagen, weer in je werkgeheugen wil laden, helpt het wanneer je dat zo zintuiglijk mogelijk doet. Door een herinnering  actief te reconstrueren – alsof het een bouwpakket is dat in elkaar gezet moet worden –  wordt de intensiteit ervan vergroot.
Zo herinnert iedereen zich wel zich de eigen trouwdag of de geboorte van een kind maar wanneer wordt gevraagd een moment in zo’n gebeurtenis zintuiglijk en in de tegenwoordige tijd te beschrijven (Wat zie je? Waar in de ruimte staat ze? Hoe klinkt dat? Wat ruik je?) komt de herinnering echt tot leven. En zo onthoud ik verhalen dus; als een reeks van beelden en geluiden.

Het Fokker Leiderschapprogramma duurde precies twaalf maanden. In die maanden volgden de deelnemers een aantal masterclasses, deden ze diverse opdrachten en volgden ze een intensieve fysieke training. Om de evaluatie dezelfde intensiteit te geven als de rest van het programma bedachten we de volgende aanpak: We verspreidden we zo’n driehonderd foto’s, tekstfragmenten en uitgeprinte slides op de vloer. Langs de muur stonden een twaalftal panelen, één voor iedere maand uit het afgelopen jaar. Deelnemers werd gevraagd de documenten op het juiste paneel te prikken. Door met elkaar in discussie te gaan over wanneer wat precies ook alweer had plaatsgevonden  werd het geheugen veel intensiever geprikkeld dan met welk fotoboek dan ook.

Gezamenlijk reconstrueerden ze de storyline van het programma, die op een bijna driedimensionale manier in de ruimte verscheen. Door vervolgens verschillende stickers te plakken op de panelen (‘dit vond ik mooi’, ‘dit vond ik niks’ en ‘hier lag een doorbraak voor mij’) en hun keuze toe te lichten. werden de daaropvolgende twee uur gevuld met verhalen en aha-erlebnissen.

’t Was een prachtige middag.

 

#storydesign#storyline alignment

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *